Don’t try to figure out why, cause I don’t even know myself…

INFORMACJA OGÓLNA

2009-03-29T00:39:35Z

Już od jakiegoś czasu nosiłam się z tą myślą, w założeniu całe to przenoszenie miało się odbyć dopiero w wakacje, kiedy to dysponowałabym większą ilością czasu, ale kilka czynników zdecydowało, że decyzja została podjęta jakiś czas temu, jednak dopiero dziś znalazłam chwilę, by uporządkować sprawy i wprowadzić decyzje w czyn.
Jako że moja aktywność internetowa w ostatnim czasie z przyczyn oczywistych zamarła i jeszcze przez co najmniej kilka miesięcy się nie dźwignie na nogi, więc jestem zmuszona ogłosić wcześniej niż to być powinno. Nie wiem jednak, kiedy znów trafiłaby się okazja do wolnej chwili, więc muszę to zrobić dzisiaj.
Przechodząc jednak do meritum sprawy:
Od dzisiaj wszystkie moje teksty będą znajdowały się na TEJ stronie, uporządkowane, poprawione, w pełni przygotowane do czytania. Bajarka, która, dowiedziawszy się o moich zamysłach, zaproponowała swoją pomoc, jest odpowiedzialna za stronę techniczną całego przedsięwzięcia. Proszę do niej kierować wszelkie pytania dotyczące tej kwestii, moim jedynym zmartwieniem jest pisanie, nic więcej.
Większość tekstów przeszło, bądź też przechodzi swoistą renowację, więc mogą pojawić się nawet drastyczne różnice w treściach, dlatego ostrzegam i informuję jednocześnie. Mam nadzieję, że bajarka już niedługo będzie w stanie zaprezentować w pełnej krasie choćby częściowy efekt swojej i mojej pracy. A, zapomniałabym dodać: na nowej stronie pojawią się również te teksty, które nie były wcześniej publikowane, ot, chociażby przez przeoczenie albo z innych, zależnych i niezależnych ode mnie powodów.
Jedynym tekstem, który jeszcze tymczasowo będzie można tutaj znaleźć są "Przeklęte sny", i to głównie ostatni rozdział, jeśli mnie pamięć nie myli. Od tej pory to lj tylko i wyłącznie prywatny.

PS: Jeśli jeszcze ktoś chciałby zajmować się betą tychże tekstów, prawdopodobnie nie odmówię, bo naprawdę jest ich sporo.

Gwoli wyjaśnienia

2009-03-10T00:36:25Z

Moje teksty wiszą tylko i wyłącznie:
na Lj - wszystkie
część wisi również na:
Gospodzie
Fanfiction.Net.
Mirriel.
Nigdzie indziej w sieci nie mają prawa wisieć moje teksty i tłumaczenia!
Ukatrupię, jak znajdę jeszcze raz.

Poza tym tylko Tilia, jeśli mnie pamięć nie myli, to było 27 lutego tego roku, otrzymała zgodę na publikację moich tekstów na innej stronie, której link kiedyś tam się pojawi. Nikt więcej! Mimo braku czasu kiedyś, najbliżej prawdy byłoby rzec, że w ciągu tygodnia albo dwóch, odpowiadam na PW i maile, więc nie ma powodu powoływać się na domniemaną zgodę.

(Kiedy uda mi się zyskać trochę więcej czasu, postaram się zorientować, których tekstów brakuje na którym forum i pododawać. Na razie nie mam chwili, żeby odetchnąć spokojniej, nie wspominając już o niczym innym.)

(O, przy okazji, kolejna część "Przeklętych snów" pojawi się najpewniej niedzielnym wieczorem 22 marca, przynajmniej takie jest założenie.)

(O wszelkich zmianach personalno-internetowych informuję jedynie przez PW (najszybciej przez Mirriel, bo ma fajną opcję powiadamiania) albo maila ewentualnie przez LJ, ale to już naprawdę rzadko.)

Przeklęte sny - part X (część I)

2009-03-01T21:38:39Z

Niestety nie udało mi się zapanować nad czasem, tak jakbym chciała. Niestety. Część dziesiąta "Przeklętych snów" zostaje podzielona na dwie części. Pierwsza pojawi się dzisiaj, liczę, że przy odrobinie szczęścia druga część pojawi się około 20 marca.

Tytuł: Przeklęte sny
Autor: Nerejda
Fandom: Harry Potter
Gatunek: dramat/obyczajowy
Rating: PG-15
Parring: Draco/Harry, sugerowany Remus/Syriusz
Liczba słów: 2 029
Beta: none
Sequel: planowany: A gdy ziści się sen

Wiele rzeczy w życiu człowieka wydaje się banalne. Ot, jak chociażby chodzenie, uniesienie dłoni na powitanie czy szeroki uśmiech na twarzy. Mało kto zdaje sobie sprawę, jak wiele, podczas takiej wydawać by się mogło prostej czynności, trzeba się namęczyć, żeby to wyglądało naturalnie. Aurorzy aż za dobrze to rozumieją. W ich zawodzie kamuflaż to podstawa. Za pomocą zaklęcia albo eliksiru łatwo można zmienić swój wygląd, upodabniając się do wyimaginowanej czy też rzeczywistej osoby. Jednak są pewne elementy, jak mimika, gestykulacja, sposób mówienia, poruszania się, których podrobić już nie jest tak łatwo. Pół biedy, gdy postać, w jaką musi się wcielić wykwalifikowany czarodziej, to osoba stworzona tylko i wyłącznie na potrzeby danej akcji. W takich przypadkach sama zmiana wyglądu jest milowym krokiem na drodze do sukcesu, potem wystarczy stworzyć tylko profil danej osobowości i oto auror może być pewien, że, jeśli jego zachowanie nie będzie w znaczący sposób odbiegać od przyjętych normatyw, nikt, przynajmniej w teorii, nie powinien odkryć prawdy. Sytuacja komplikuje się znacząco, gdy przychodzi wcielić się w konkretną osobę, z charakterystycznymi nawykami, swoimi przyzwyczajeniami, które z łatwością pozwolą wykryć oszustwo. Wtedy auror musi się naprawdę napracować, by jego zachowanie nie wydało się podejrzane. Najlepsi są mistrzami w kreowaniu prawdziwych postaci, potrafią tak wczuć się w osobowość obcego człowieka, zepchnąć swoją świadomość na dalekie obrzeża umysłu, że, przynajmniej póki trwa akacja, stają się tymi osobami.

Jednakże istnieje jeszcze trudniejsza sztuka i choć niektórzy śmiało byliby gotowi temu zaprzeczyć, uśmiechając się z politowaniem i kręcąc w niedowierzaniu głową, są i tacy, którzy musieli sięgnąć po te arcytrudną metodę, więc wiedzą, że udawać samego siebie wcale nie jest tak łatwo, jakby się mogło wydawać. Nawet najlepsza zdolność obserwowania świata nie nauczy różnicy pomiędzy jednym uśmiechem a drugim na własnej twarzy. Ograniczeni przez wąski pryzmat percepcji ludzie nie widzą, że w wygięciu ich ust pojawia się rys przesady, jakby parodiowali samych siebie. Zmieniając w hybrydę coś, co w założeniu miało oznaczać radość, a gdzie rażąca sztuczność aż krzyczy do obserwatora, robią z siebie naiwnych głupców. Nie widzą nienaturalności w swoim zachowaniu. Jednak są i tacy, którzy potrafią w pewnym stopniu wpłynąć na odbiór swojego postępowania w oczach innych, dzięki czemu udaje im się oszukać postronnych obserwatorów. Również i tą umiejętność próbowano, z różnym skutkiem, wpoić aurorom. W tym celu stosowano najróżniejsze metody.

Harry błyskawicznie przeszukał pamięć, aż w końcu odnalazł właściwe wspomnienia. Z lekkim sercem mógł zagrać w grę, w której jedynym celem było zwycięstwo, a wszystkie możliwe metody stawały się wąską ścieżką prowadzącą w górę na sam szczyt. Ostatni raz pozwolił sobie na wahanie, po czym, z właściwym sobie uporem i determinacją, zrobił pierwszy krok – pozwolił by jego twarz rozjaśniło coś na kształt oczekiwania.

Uśmiechanie to skomplikowana operacja, w niektórych sytuacjach bywa nawet niemożliwa do zrealizowania. Wprawienie w ruch aż siedemnastu mięśni czasami wymaga iście syzyfowej pracy, której efektu nigdy nie można być pewnym do końca. Wiedział o tym, więc starał się nie przesadzić w żadną ze stron. Upadek byłby za bolesny, gdyby jego wyczucie się omsknęło.

Harry, stojąc naprzeciwko Malfoya, z jego dłońmi na swoich biodrach i pod uważnym spojrzeniem wbitym natarczywie w twarz, zmusił się do spokoju. Uśmiech w końcu musiał spełznąć mu z warg, więc pozwolił na to, ukrywając zaniepokojenie pod maską rozluźnienia i obojętności.

Malfoy cały czas wpatrywał się w niego, spokojny i wyczekujący, jakby chciał, żeby reakcja Harry’ego była inna, być może bardziej gwałtowna albo energiczna. W końcu odsunął się o krok, co Potter przyjął z niemałą ulgą. Odgarnął włosy, które wpadły mu w oczy, kłując niemiłosiernie i z lekkim rozbawieniem spojrzał na twarz mężczyzny, który wpatrywał się w niego uważnie, rozważając coś błyskawicznie.

Harry czekał.

Wiedział, że jeden niewłaściwy ruch może zniszczyć wszystko, więc trwał w milczeniu i tylko patrzył bez słowa wprost w pełne emocji oczy Malfoya. Mieli czas.

Gdy dłoń nieśpiesznie zawędrowała w jego włosy, czekał. Gdy starannie wygładzała włosy, czekał. I gdy zawędrowała na jego kark, muskając delikatnie wrażliwą skórę, nadal czekał.

Milczenie zadomowiło się już wygodnie w pokoju. Z głębi domu dobiegały jakieś niewyraźne hałasy, które i tak nie zakłóciły ciszy. Obaj trwali w tej niepokojącej cichości, jakby bojąc się nieostrożnym ruchem zniszczyć własne plany.

Harry stał spokojnie, jakby nic wielkiego się nie działo. Nie miał innego wyboru. Mógł oczywiście odsunąć się, jednocześnie alarmując Malfoya, którego podejrzenia i tak zdążył już wzbudzić. Jednak coś, głos rozsądku, instynkt samozachowawczy a może intuicja, podpowiadało mu, że lepiej zostawić sprawy tak jak są, niech biegną swoim torem, bez przeszkód i zatorów, dzięki czemu zyska na nimi większy wpływ niż dotychczas, gdy miotając się jak ryba na żyłce, każdym pochopnym czynem przyspieszał własną klęskę.

Dopiero po niezliczonych sekundach i kilku ciemnych mroczkach przed oczami zorientował się, że cały czas nieświadomie wstrzymywał oddech. Starając się, by Malfoy niczego nie zauważył, stał pewnie i spokojnie podczas powolnego odzyskiwania panowania nad oddychaniem. Byleby tylko Malfoy...

Błysk triumfu w szarych oczach szybko uświadomił mu złudność tej wiary. Bez wahania i niczego nie próbując ukrywać rozglądaniem się na boki, skrzyżował spojrzenia z Malfoyem, który wydawał się z każdą chwilą coraz lepiej bawić całą sytuacją.

Milczenie wisiało w powietrzu, które z upływającymi sekundami zdawało się pęcznieć od nadmiaru myśli. Harry czekał.

Cierpliwość była cnotą, której, chcąc nie chcąc, musiał opanować pewne podstawy, a co teraz wielce mu się przydało.

Malfoy nie odrywał od niego spojrzenia, jakby w obawie, że jeśli spuści go z oka choć na chwilę, coś mu umknie – a tego Malfoyowie wybitnie nie lubią.

– Dość tych gierek – uznał w końcu, uśmiechając się do niego. Przesunął palcami po policzku Harry’ego w nieśpiesznym geście imitującym czułość, po czym poklepał go lekko po skórze w wyrazie sympatii. – Później się zajmiemy tym uporem.

Harry czekał bez słowa, co nieco zniecierpliwiło Malfoya, który prychnął coś pod nosem o „milczących idiotach co nie chcą się przyznawać do błędów” i, zerknąwszy raz jeszcze na nieruchomą twarz Pottera, odwrócił się i skierował w stronę biurka.

Oddalające się niebezpieczeństwo pozwoliło Harry’emu troszeczkę się rozluźnić, tyle na ile to pozwalała sytuacja. Doskonale wiedział, że Malfoy nie odpuści. No, ale przynajmniej zyskał trochę czasu.

Westchnął pod nosem, gratulując sobie jednocześnie dobrego pomysłu. Rozwagą i spokojem więcej zdziałał niż impulsywnością. Wreszcie jakiś pozytyw tej dziwacznej sytuacji. Odetchnął głęboko i skierował się w stronę stojącego nieopodal krzesła, na którym rozsiadł się wygodnie i, zerkając ukradkiem na Malfoya z pewną ostrożnością – nie był pewien, czego może się po nim spodziewać – splótł dłonie na kolanach.

– Musimy porozmawiać – zaczął powoli, z namysłem. Nie czuł się do końca przekonany, czy podejmuje właściwą decyzję, wkraczając na tak niebezpieczne wody, ale wreszcie musiał zacząć kontrolować sytuację albo chociaż zyskać na nią taki wpływ, by zaczęło mu się to opłacać. Skalkulował ryzyko i raczej nie miał innego wyjścia. Potrzebował informacji i to szybko. Zostało mu tak niewiele godzin na odkrycie wszystkich możliwych korelacji między tymi dwoma tak odmiennymi światami, że nadeszła pora na chwytanie się wszystkich, nawet najmniej prawdopodobnych środków. Jeśli mu się nie uda albo co gorsza mylnie zinterpretuje rzeczywisty powód tych cholernych snów...

Pokręcił głową, wyrzucając z myśli pesymistyczne przeczucia.

Malfoy uniósł głowę i zmierzył go zaskakująco mało zainteresowanym spojrzeniem. Harry, który oczekiwał choćby cienia ciekawości – a właściwie gdyby był ze sobą szczery, śmiało musiałby przyznać, że spodziewał się wybuchu dociekliwości – poczuł się nieco zawiedziony, ale zaraz zdusił to uczucie.

Obaj milczeli. Potter, ponieważ zastanawiał się od czego zacząć. Draco, bo zdawał sobie sprawę, że z każdą upływającą minutą mężczyzna denerwuje się coraz bardziej. Czas mijał i żaden z nich nie zdecydował się przerwać tej duszącej atmosfery.

Wreszcie Malfoy parsknął śmiechem tak nieprzystającym do przedłużającego się, złowieszczego nastroju, że Harry, sam nie wiedząc, dlaczego to robi, również się roześmiał.

To było dziwne.

– Przejdziesz do rzeczy, czy mam tak czekać w nieskończoność? – Uniesiona brew dopełniła wyglądu zblazowanego arystokraty.

Harry zdusił parsknięcie. Odetchnąwszy raz i drugi, odzyskał panowanie i z czarującym uśmiechem stwierdził:

– Oczywiście, że przejdziemy do rzeczy... kiedy przyjdzie na to pora.

Draco nie dał po sobie poznać, czy zdenerwowały go słowa Harry’ego. Dalej patrzył wprost na czubek jego nosa, jakby to był najciekawszy widok pod słońcem.

Potter czekał, aż spojrzy mu w oczy. Chwilę potrwało, zanim Malfoy zorientował się, czego oczekuje od niego mężczyzna. Gdy wreszcie to się stało, zmarszczka na sekundę przecięła jego czoło, które pod wpływem ekspresowej decyzji szybko się wygładziło. Mruknął pod nosem coś niezrozumiałego i spojrzał na Harry’ego z lekceważącą obojętnością.

– Czekam – powiedział po prostu, przechylając nieco głowę w lewo i przypatrując mu się bacznie.

Harry wiedział, że teraz wszystko zależało od odrobiny szczęścia, jaka zawsze mu dopisywała. Przypominając sobie o konieczności zachowania spokoju, odwzajemnił się Malfoyowi spokojnym spojrzeniem, po czym rzeczowo zapytał:

– Czego ode mnie oczekujesz?

Widział zaskoczenie na twarzy mężczyzny, które jednak szybko zostało ukryte pod bezuczuciową maską. Tak, właśnie tego Harry się spodziewał, teraz wystarczyło poczekać, aż ślizgońska ciekawość nie pozwoli mu zachować spokoju i w końcu zdecyduje się przerwać milczenie.

Spuścił wzrok na biurko i przyjrzał się temu, co tam leżało. Niewiele z nich mógł odczytać, jednak dostrzegł charakterystyczne przekreślenia, które musiał wprowadzać Malfoy. Nagły przypływ wyrzutów sumienia zaskoczył Harry’ego. Nigdy nie spodziewałby się, że będzie mu przeszkadzało wykorzystywanie Ślizgona. Malfoy nie miał takich obiekcji, gdy wymuszał na nim ingerencję w jego, Harry’ego, prywatność.

Porównywanie się z Malfoyem to zły pomysł, uznał prawie natychmiast, gdy dotarło do niego, nad czym on się zastanawia. Wyrzucił z głowy wszystkie niepotrzebne myśli i skupił się na obserwacji siedzącego naprzeciwko niego mężczyzny.

Tylko delikatne sygnały wysyłane przez mowę ciała mogły zasugerować, że Malfoy walczy ze sobą. Nagłe napięcie mięśni, szybkie, bacznie spojrzenia rzucane ukradkiem i charakterystyczne skrzywienie wąskich warg. Tak, Ślizgon toczył skazaną na klęskę walkę i Harry miał zamiar mu w tym pomóc. Jakby na to nie patrzeć, nie miał innego wyboru.

Poprawił się na krześle, wyprostował i nie dając sobie ani chwili na wahanie, spojrzał mu prosto w oczy.

Obojętność była bezlitosna; Malfoy zdołał odzyskać samokontrolę i przypatrywał się uważnie, z chłodnym dystansem osoby mało zainteresowanej konwersacją. Harry rozumiał, że to kolejna z jego gierek, więc zignorował nagły przypływ irytacji i obserwował go z podobnym spokojem. Nie miał zamiaru być tym, który pierwszy przerwie milczenie.

Malfoy przekrzywił głowę, ważąc jeszcze coś w myślach.

– Żebyś był Harrym Upartym Idiotą Potterem – powiedział powoli, jakby z zastanowieniem. – I byś przestał zachowywać się jak jakaś gryfońska cnotka. Poza tym najwyższa pora, żebyś mi pomógł – wskazał na papiery rozłożone na biurku – nie uważasz?

To nie była odpowiedź, jakiej Harry oczekiwał. Rozważając wszystkie możliwości, nawet nie wziął pod uwagę takiej myśli, że Malfoy byłby gotowy powiedzieć coś takiego. W żadnym razie.

Zaskoczony wpatrywał się w niego bez słowa, próbując poukładać sobie w głowie całą sytuację, tak by wyciągnąć z niej jak najwięcej. Jednak, mimo wszystko, nic nie wydawało mu się proste – zarówno odpowiedź jak i obojętna postawa Malfoya nie dawały żadnych wskazówek, które mogłyby poprowadzić go w którąś stronę, wskazać drogę do podjęcia decyzji, jak powinien się zachować, by nie wzbudzić kolejnych podejrzeń.

Westchnął, nagle rozumiejąc, że jego pomysł, choć dobry, miał pewne drobne niedopatrzenia.

Malfoy, który nie zdawał sobie sprawy z natłoku myśli Harry’ego, uśmiechnął się i stwierdził:

– Nie obchodzą mnie twoje wymówki. Musisz przejrzeć te umowy.

Harry pokręcił przecząco głową.

– Mam urlop – stwierdził buntowniczo, w porę przypominając sobie tą dogodność. Nagły błysk w oczach Malfoya i Harry niespodziewanie dla samego siebie wiedział już co zrobić. Był idiotą, że nie pomyślał o tym wcześniej. Za bardzo skupił się na wyciągnięciu informacji od Malfoya, a przecież równie dobrze mógł zapytać kogoś innego. Kogoś, kto zawsze wszystko wiedział.

Uśmiechnął się krzywo, wstał z krzesła i skierował się w stronę kominka.

– A ty dokąd? – zza jego pleców dobieg charakterystyczny głos. Harry zerknął do tyłu i uśmiechnął się do Malfoya z szczerą radością.

– Do przyjaciół. Po prostu do przyjaciół.

Kierowany odruchem sięgnął po stojący na półce tuż nad kominkiem wazon, złapał w garść trochę proszku Fiuu i szczerząc zęby jak głupi, wrzucił go do środka.

Zanim zdążył wejść do środka, uświadomił sobie coś ważnego, a o czym w ferworze wydarzeń zapomniał. Malfoy mógł sobie być irytującym dupkiem, ale w tym świecie robił coś dobrego, dlatego zasługiwał na prawdę.

– Gildia obiecała nam pomóc – rzucił krótko i nie czekając na jego reakcje, wkroczył do kominka.

Kątem oka zdążył jeszcze zauważyć osłupienie na twarzy Malfoya, które szybko przerodziło się we wściekłość, ale rozpierające go szczęście zignorowało rozeźlonego czarodzieja.

Jedyne, co teraz się dla niego liczyło, to świadomość, że już za chwilę zobaczy przyjaciół.

Wstecz;Dalej

Z wieści smutnych

2009-02-22T17:59:24Z

Z przyczyn niezależnych ode mnie większość tekstów dostaje na ten semestr ograniczenie, tzn. że do czerwca na pewno nie doczekają się aktualizacji. Niestety nie mam wyboru.

Z tekstów, które nadal pozostają w sferze moich zainteresowań, choć niestety aktualizacje będą zdarzać się dużo rzadziej niż zwykle:
"Dziesięć kroków". Hm... w momencie zakończenia tego tekstu, na jego miejsce wchodzi kompatybilne z nim "Siódme marzenie", w którym to wątki zasugerowane jedynie w poprzedniej części, stają się priorytetowe.
"Ewentualne szczęście", z którego nie potrafię zrezygnować.
"Przeklęte sny" i jego sequel "A gdy ziści się sen"
"Uciekając od przeznaczenia"
Okazjonalne miniaturki, powstałe w przypływach wolnego czasu (choć wątpię, czy będą się zdarzać często) oraz dwa teksty obiecane-kwietniowe (nadal o nich pamiętam. Umowa to umowa).
Femmeslash nadal pozostaje w kręgu moich zainteresowań, po prawdzie pierwszy rozdział już jest prawie skończony, fabuła również, ale dopiero w wakacje nastąpi rozkwit mojej pracy nad nim.

To tyle ode mnie. Miłego wieczoru!

PS: A i rezygnuję z pracy nad "Morelą" - mimo wielu prób nie potrafię do niej wrócić. Zbyt drastyczne są różnice między jedną częścią a drugą. Może kiedyś do niej wrócę, ale nie w najbliższej przyszłości.

Przeklęte sny - part IX

2009-02-13T12:46:24Z

Skończyłam, przeżyłam i nawet żyję (ledwo, bo ledwo, ale zawsze). Wszystkiemu winien brak czasu. Whatever. Kolejna część 1 marca tegoż roku (w którym za oknem mam śnieg, oh, yay!).
Poza tym, czy wiecie, że nieuchronnie zbliżamy się do końca? Jeszcze tylko kilka części...

Z okazji dzisiejszego święta najszczersze życzenia wędrują do wszystkich Kaś, które mają szczęście obchodzić dziś imieniny oraz do mojego kochania – za to, że jesteś, po prostu. Nie obiecuję Ci wiele, bo tyle to prawie nic nie znaczy, co najwyżej mogę życzyć Ci wiosennej zieleni za oknami, pogodnych dni z uśmiechem bliskich, szczerości ze strony innych, pomocnej dłoni w potrzebie, przyjaźni, co nigdy nie zawodzi i siebie;-)

Tytuł: Przeklęte sny
Autor: Nerejda
Fandom: Harry Potter
Gatunek: dramat/obyczajowy
Rating: PG-15
Parring: Draco/Harry, sugerowany Remus/Syriusz
Liczba słów: 3 786
Beta: none
Sequel: planowany: A gdy ziści się sen

Malfoy nie silił się na delikatność, brutalnie przywierając do Harry’ego, który w ułamku sekundy zrozumiał, że jedynym pragnieniem mężczyzny w tej chwili jest chęć ukarania go. Nie chodziło o nic więcej i nawet jeśli było w tym agresywnym ataku coś jeszcze, cokolwiek, co przy sporej dozie dobrej woli mogłoby usprawiedliwić napaść, on, Potter, nie chciał o tym wiedzieć.

Gdy dłonie Malfoya zacisnęły się w kleszczowym uścisku na ramionach, szczupłe udo zostało bezpardonowo wsunięte między jego nogi, a wąskie, chłodne usta próbowały wymusić na nim jakąkolwiek reakcje, Harry zrozumiał, że ma dość. Całkowicie, nieodwracalnie miał dość tego świata, gdzie wszystko było na opak i gdzie jego odwieczny rywal miażdżył mu wargi w parodii pocałunku. I przestało być ważne, kto tu oszalał a kto nie – jedyne, co go teraz przepełniało to złość. Wszechogarniająca. Nie do okiełznania.

Dopiero, gdy jego pięść zatrzymała się na nosie mężczyzny i rozległ się charakterystyczny chrupot, Harry zrozumiał, co przed chwilą zrobił. Malfoyowi zajęło to więcej czasu. Przyłożył dłoń do nosa i z nieukrywanym zdziwieniem obserwował krew na swojej dłoni, jakby to ona miała mu udzielić odpowiedzi na pytanie, co się stało.

Harry, ogarnięty nagłym przypływem wstydu i poczucia winy, zażenowany bliskością, ze zbyt świeżymi wspomnieniami konsekwencji tej poufałości, odepchnął go bez zastanowienia. Niespodziewający się niczego Malfoy, zbytnio zajęty wpatrywaniem się w swoją dłoń, by spostrzec niebezpieczeństwo, zatoczył się i zahaczając stopą o krawężnik, wylądował swoimi arystokratycznymi, chudymi pośladkami na chodniku. Obrzucił Harry’ego wściekłym, zapowiadającym okrutny rewanż spojrzeniem, błyskawicznie otrząsając się z osłupienia, jak gdyby zderzenie z zimną, wilgotną kostką brukową było bardziej cucące niż złamana kość. W jego oczach, prócz zrozumiałej wściekłości, było jeszcze coś, jakby nuta niepewności a może wątpliwości. W każdym bądź razie mieszanina czegoś, czego Potter nigdy tam nie widział i czego – był o tym święcie przekonany – już nigdy nie będzie miał okazji zobaczyć.

Harry jęknął, nagle z przerażającą jasnością uświadamiając sobie, co przed chwilą zaszło. I równie raptownie przestało go to obchodzić.

Próbował, naprawdę próbował przystosować się do reguł tego świata. Udawał kogoś, kim nie był, oszukiwał, byle tylko nikt się nie domyślił prawdy, wymyślał wymówki, żeby tylko nikogo nie zaalarmować. Był tym, kim chcieli, żeby był... i po co? By ten dupek Malfoy mógł się na niego rzucić, wykorzystać jego dobrą wolę i zmusić do tego czegoś, co nikt przy zdrowych zmysłach nie nazwałby pocałunkiem, a wszystko tylko dlatego że on, Harry, próbował dowiedzieć się, jakie naprawdę relacje ich łączą? W takim razie on podziękuje całej tej farsie.

Miał dość tego wszystkiego!

Do diabła, był w końcu Potterem i jeśli istniało coś, na czym mógł się zawsze oprzeć, to właśnie to!

Koniec udawania kogoś, kim nie był! Koniec posłusznego postępowania zgodnego z czyimś widzimisie! Koniec marnotrawienia czasu na bzdury, skoro nadal nie wiedział, po jakiego gumochłona ma te sny! Koniec, po prostu koniec. Najwyższa pora wziąć sprawy w swoje ręce.

Nie zastanawiając się, nawet nie próbując tego robić, z całą świadomością dziecinności swojego postępowania, zignorował gramolącego się niezgrabnie na chodniku Malfoya, który próbował jednocześnie wstać i wyciągnąć różdżkę z kieszeni, minął go bez słowa i wrócił do środka lokalu.

Zaniepokojony kierownik próbował dyskretnie dowiedzieć się, co się stało, przestraszony niespodziewanym powrotem wyraźnie podminowanego gościa, ale zmrożony spojrzeniem Harry’ego, prawie natychmiast się wycofał. Pracując tyle lat w zawodzie, najwidoczniej nauczył się, że czasami lepiej nie wiedzieć i nie zadawać zbędnych pytań.

Potter, nic sobie nie robiąc z zaciekawionych spojrzeń, jakimi obrzucali go pozostali goście, złapał w garść trochę proszku Fiuu i już miał wpakować się do kominka, gdy zatrzymał go przyciszony głos jednego z pracowników.

Nagle zrozumiawszy, jak to musi wyglądać, obrócił się z czarującym uśmiechem, który miał w założeniu ukryć targające nim uczucia, a który swej roli w najmniejszym nawet stopniu nie spełnił, jeśli wziąć pod uwagę nerwowe zachowanie kelnera, i poprosił:

– Przepraszam, nie dosłyszałem. Mógłbyś powtórzyć?

Wyglądający na nieco przestraszonego własną bezczelnością, mężczyzna głośno przełknął ślinę. Jego grdyka poruszała się gwałtownie przez kilka sekund, w czasie których kelner zebrał całą swoją znikomą odwagę i wyjąkał:

– A rachunek, proszę pana?

Z przerażeniem w dużych oczach okolonych rzęsami, za które większość kobiet dałaby się zabić, patrzył na Harry’ego z nerwowością królika gotowego w każdej chwili czmychnąć do nory, gdyby okazało się, że oferowana przez człowieka marchewka jest zatruta.

Potter uśmiechnął się łagodnie, nagle zawstydzony własną porywczą naturą i zażenowany wrażeniem, jakie musiał wywrzeć, wpadając tak bez zastanowienia do restauracji. Robienie scen w eleganckim lokalu jeszcze nigdy mu się nie zdarzyło i nie chciał, żeby ten pierwszy raz wydarzył się właśnie teraz. I to przez kogo? O nie, to nie wchodziło w grę.

Musiał zachowywać się normalnie.

Kelner wcale nie wyglądał na uspokojonego, wręcz przeciwnie, chyba nawet wolał, kiedy Harry nie szczerzył zębów w sztucznym uśmiechu, pozornie spokojny.

– Proszę dopisać wszystko do rachunku pana Malfoya – powiedział, doskonale zdając sobie sprawę, że ktoś taki jak Malfoy musi mieć otwarty rachunek w restauracji, w której bywał równie często. Wyglądało na to, że jest stałym gościem tego lokalu. I często towarzyszy mu Harry z tego świata, dodała złośliwie jakaś część jego osobowości. Harry odruchowo się skrzywił, a kelner, widząc tę minę, zrobił krok w tył, po czym, zorientowawszy się, że komuś takiemu jak on tak nie wypada się zachowywać, stanął z powrotem tuż obok Pottera.

Z boku wyglądało to dość zabawnie, więc nic dziwnego, że kilkoro z obserwujących ich uważnie gości uśmiechnęło się z rozbawieniem.

Jednak zarówno kelnerowi jak i Harry’emu, choć z całkiem różnych powodów, nie było do śmiechu.

– Oczywiście, panie Potter. Pan Malfoy się jeszcze pojawi, czy też...? – kelner zawahał się, nie będąc do końca przekonanym, czy przypadkiem zbytnią ciekawością nie przekracza swoich uprawnień. W końcu to nie był byle kto – sławny Harry Potter, jeden z najlepszych klientów ich restauracji. Kierownik zabiłby go, gdyby okazało się, że ich gość poczuł się urażony jego zachowaniem. Ostrożności nigdy za wiele, szczególnie w tym fachu i przy takim pracodawcy.

Zanim Harry zdążył zareagować, ktoś postanowił się wtrącić w ich rozmowę.

– Można już uprzątnąć stolik. – W beznamiętnym głosie próżno byłoby doszukiwać się jakichkolwiek uczuć.

Obaj, Harry i kelner, wzdrygnęli się odruchowo, obrócili głowy w stronę, z której dobiegał dźwięk, po czym solidarnie, jakby się zmówili, odwrócili wzrok. Malfoy wyglądał na nieporuszonego. Stał sztywno wyprostowany, z dumnie uniesioną głową i bez słowa przypatrywał się mężczyznom.

Nos, już całkowicie wyleczony, wydawał się idealnie prosty jak zwykle, szata nie nosiła żadnego śladu błota czy choćby cienia zabrudzenia, które mogłoby sugerować, co naprawdę wydarzyło się na zewnątrz, a spokojny wyraz twarzy mógłby zwieść każdego postronnego obserwatora... ale nie Harry’ego.

Wystarczyło mu jedno spojrzenie na prawie niedostrzegalne wykrzywienie wąskich warg – Potter zmusił się do odrzucenia wspomnienia sprzed kilku minut – by zrozumieć, że Malfoy tego jednego nie przebaczy na pewno. Gdyby Harry miał jeszcze jakieś wątpliwości co do zamiarów Ślizgona, twarde spojrzenie wbijane nieustannie w swoją twarz na pewno zmusiłoby go do uznania prawdy.

– Pan Potter nakazał dopisać wszystko do pana rachunku... – Kelner, kierowany jakimś irracjonalnym odruchem, postanowił przerwać pełną napięcia ciszę.

Harry przez sekundę mu współczuł – został wplątany w coś, o czym nie miał najmniejszego pojęcia i najwyraźniej nie wiedział, jak sobie z tym poradzić. Pewnie nigdy wcześniej nie miał do czynienia z równie pokręconą relacją między gośćmi i ołowianą atmosferą, którą któryś z gości z łatwością pokroiłby jednym z tych ręcznie wykonanych srebrnych noży.

– Czyżby było z nim coś nie tak? W takim razie proszę skontaktować się moją sekretarką, na pewno poradzi sobie z każdym problemem. – Malfoy był za miły, uznał natychmiast Harry, starając się nie patrzeć w jego kierunku. Nie wiedział, czego może się po nim spodziewać, ale na pewno nie oczekiwał chłodnej, rzeczowej uprzejmości. Oczekiwał raczej czegoś w stylu: jestem–pan–groźny–Malfoy–szykuj–się–na–zemstę, a nie jestem–pan–dobrze–wychowany–Malfoy–grzeczny–niezależnie–od–okoliczności.

– Nie, oczywiście, że wszystko jest w porządku z pańskim rachunkiem... – kelner, zażenowany, aż się zarumienił – po prostu... znaczy... upewniałem się, czy...

– Czy dobrze zrozumiałem? – powiedział bardzo spokojnie Malfoy. Harry, sam nie wiedząc czemu, zadrżał. Blondyn wpatrywał się w biednego kelnera jak w dżdżownicę, która wyszła spod ziemi podczas deszczu wprost pod buty. Gdy kontynuował jego głos był niski, aż drgający od groźby: – Czyżbyś wątpił w jego słowa? – upewnił się, wskazując na Harry’ego, który odruchowo spojrzał mu w oczy. Malfoy w ułamku sekundy odwrócił wzrok, jakby nie chcąc utrzymywać z nim kontaktu wzrokowego. Kelner próbował wymamrotać jakieś przeprosiny, usprawiedliwić się, może wyjaśnić, że wcale nie miał tego na myśli, ale Malfoy nie dał mu szansy. – Wątpisz w słowa Harry’ego Pottera? Tego Harry’ego Pottera? Wybawcy? – Malfoy z każdym pytaniem obniżał głos coraz niżej i niżej, aż nagle Harry zrozumiał. Większość gości nawet przestała udawać obojętność, przysuwając się coraz bardziej i nastawiając uszu, żeby usłyszeć jak najwięcej, a właśnie o to chodziło mężczyźnie. Tylko dlaczego? Jaki miał w tym cel? – Tego, który pokonał Voldemorta? Mojego narzeczonego?

– Cholera! – wymknęło się Harry’emu, który nagle pojął całą perfidię planu Malfoya. Ślizgon zawsze atakuje tam, gdzie trzeba. W gwarze rozgorączkowanych rozmów i wybuchu ekscytacji, jaka opanowała zelektryzowanych nowiną gości, którzy zaskoczeni usłyszaną wiadomością przestali udawać obojętność, nikt nawet nie zauważył jego reakcji... nikt z wyjątkiem samego winowajcy, stojącego z niewinną miną, jakby przed chwilą nie wydarzyło się nic niezwykłego. Jedynie oczy płonące zwycięsko i wbijane w Pottera, uważnie śledząc jego reakcję, zdradzały prawdę.

– Szach i mat, Potter. – Harry zacisnął pięści, nie zauważając nawet krystalicznego proszku wysypującego się z jego dłoni wprost na puszysty dywan. Odczytane z ruchu warg słowa rozstrzygały wszystkie wątpliwości. To była zemsta, cholerny rewanż za to, że nie pozwolił mu wygrać tam, na zewnątrz.

Skoro Malfoy właśnie tak chciał pogrywać, niech i tak będzie. Jeszcze nigdy z nim nie przegrał i teraz też nie miał zamiaru pozwolić mu wygrać.

Jednak zagramy według moich reguł, Malfoy, pomyślał, uśmiechając się promiennie do mężczyzny i ruszając w jego stronę. Ruszyłeś mały kamyk, podtrzymujący całą cholerną górę, Malfoy. Zobaczmy, czy poradzisz sobie z konsekwencjami. Bo ty zawsze byłeś tchórzem, niezależnie od tego, jaki to jest świat.

* * *

Trzaśnięcie drzwiami.

Głowa uniosła się znad papierów i Malfoy zmierzył spojrzeniem nieco speszoną kobietę.

– Już wróciłaś? – Pytanie zostało zadane neutralnym głosem i jako że na leżało do tych z gatunku o oczywistych odpowiedziach, mających na celu jedynie potwierdzenie faktów (i wzbudzenie wyrzutów sumienia, co jednakże w tym wypadku nie wywołało spodziewanego efektu), dlatego Hermiona nie uznała za stosowne reagować. Brwi zmarszczone w wyrazie dezaprobaty i prawie że niesłyszalne westchnienie było jedyną reakcją ze strony Malfoya, który, ponownie ją ignorując, zagłębił się w papierzyskach.

Hermiona z sporym zaskoczeniem zauważyła spory stosik uporządkowanych na brzegu biurka pergaminów. Malfoy podczas jej, w gruncie rzeczy dość krótkotrwałej, nieobecności jak widać nie próżnował. Tempo jego pracy było naprawdę efektywne, z podziwem zauważyła, obserwując, jak mężczyzna dokłada kolejną stronnicę.

– Twoja prababka miała naprawdę interesujące życie, wiedziałeś o tym? – zapytała tonem niewinnej towarzyskiej konwersacji, gdy panujące w pomieszczeniu milczeniu stało się denerwujące. Usiadła na jednym z foteli o intensywnym kolorze morskiej głębiny i wlepiła spojrzenie w Malfoya, który, nic sobie z tego nie robiąc, jedynie odgarnął opadające włosy za ucho i, nie odrywając spojrzenia od kartki, umoczył pióro w kałamarzu. Hermiona z westchnieniem uświadomiła sobie, że mężczyzna postanowił ją ignorować, jakby była jednym z domowych sprzętów. – Rozumiem.

Malfoy widocznie musiał wyczuć coś z nagłego rozczarowania w jej głosie, ponieważ uniósł głowę znad biurka. Zmierzył ją długim spojrzeniem, przez sekundę się zastanawiał, rozdarty między chęcią powrotu do pracy a wymogom dobrego wychowania, po czym w końcu, powiedział:

– Należała do mojej rodziny – czyż to nie oczywiste? Poza tym znajdź sobie jakieś zajęcie...

– ...bo cię denerwuję – odruchowo dokończyła, przyzwyczajona do podobnych komentarzy. Zagryzła wargi, sekundę później uświadomiła sobie, że porównuje zupełnie różne sytuacje, więc przestała. Zresztą było już za późno na cofnięcie swoich słów.

Malfoy przypatrywał się jej uważnie z nieodgadnioną miną, jakby przetwarzał w myślach jakiś skomplikowany proces, w końcu uśmiechnął się krzywo i stwierdził:

– Dokładnie. Może zajmij się jakąś ochronką dla magicznych stworzeń czy czymś w tym rodzaju... – Wzruszył ramionami z obojętnością kogoś, komu jest wszystko jedno, czym się zajmie jego gość, byleby tylko nie przeszkadzał. – Sama zresztą wiesz lepiej, co należy do twoich obowiązków.

Hermiona zapowietrzyła się na takie lekceważenie swojej pracy, po czym, zaskoczona pewną myślą, niespodziewanie dla samej siebie i Malfoya uśmiechnęła się radośnie.

– Czy to znaczy, że mam twój głos?

Malfoy uśmiechnął się kpiąco, jak to – wedle szkolnej famy – tylko Ślizgoni potrafią.

– Prawie udał ci się żart, Weasley.

Z jej twarzy nie znikał promienny uśmiech.

– W takim razie będę tu siedzieć i zamęczać cię opowieściami – stwierdziła poważnym głosem, w którym pewność siebie była wyraźnie dosłyszalna. Malfoy nie zareagował, siedząc w niezmiennej pozie, jakby jej groźba nie była niczym innym jak marudzeniem pięciolatki. Sekundę – tylko tyle trwała pewność Hermiony, że w końcu powie tak. Jednak była zbyt inteligentna na równie naiwną wiarę, więc szybko się uspokoiła, obdarzyła mężczyznę chłodnym uśmiechem, zwykle przeznaczonym dla namolnych petentów i czekała na odpowiedź.

Malfoy rzecz jasna jej nie zawiódł.

Zmarszczył czoło, z teatralną przesadą potarł brodę, niby w zamyśleniu, po czym spojrzał prosto w brązowe oczy bez cienia uczucia.

– Zastanówmy się. Mając do wyboru ciebie w swojej sypialni... i ciebie w swojej sypialni, plotącą coś trzy po trzy... hm... trudny wybór – udał, że się zastanawia. Oczywiście się naigrywał – Hermiona miała tego świadomość, jednak postanowiła cierpliwie poczekać na koniec tego przedstawienia. Nie miała nic do stracenia. Malfoy westchnął ciężko, jakby naprawdę rozważał decyzję. – Tak, w takim razie wybieram propozycję numer trzy. Silencio! – Jednym ruchem uniemożliwił Hermionie replikę. Odłożył różdżkę, którą wyciągnął z kieszeni, na biurko i spojrzał jej prosto w oczy. – To było takie oczywiste, Weasley, że nie mogłem się powstrzymać. – Na swoje szczęście nie uśmiechnął się, bo Hermiona byłaby gotowa do czegoś naprawdę złego. – Tak, teraz mogę wreszcie w spokoju wrócić do pracy. Byłoby miło, gdybyś, gdy już oczywiście uporasz się z przeciwzaklęciem – dodał uprzejmym tonem – zrozumiała aluzję. Chyba nie muszę uściślać, że następnym razem to nie będzie coś równie miłego, prawda?

Hermionie wystarczyło jedno krótkie, szybsze od mrugnięcia spojrzenie na śpiącego na łóżku Harry’ego do powzięcia decyzji.

Już niedługo.

Miała nadzieję, że do tej chwili uda jej się opanować chęć zamordowania tego przemądrzałego dupka.

Musiała. Dla dobra Harry’ego.

Coś jej się wydawało, że w ciągu najbliższych godzin przyjdzie jej znienawidzić te słowa.

* * *

Harry nie musiał się nawet odwracać, żeby wiedzieć, że tuż za nim z kominka wyłonił się Malfoy. Zignorował go, chłodno uśmiechając się do czającego się z uwielbieniem wymalowanym na twarzy skrzata, który porzucił sprzątanie kurzu chwilę potem, jak w kominku rozgorzały płomienie o pięknym szmaragdowym odcieniu.

– Miło pana widzieć, panie Harry – zaskrzeczało stworzenie, czołem prawie dotykając podłogi, która wyglądało jakby dopiero co ją wypastowano. Skrzat wyprostował się i na widok Draco dodał równie grzecznym tonem: – Pana również, panie Malfoy.

– Zostaw nas samych, dobrze? – Głos Harry’ego nie pozostawał wątpliwości, że mimo grzecznościowej formy to nakaz.

Skrzat rzucił im bystre, wiele mówiące spojrzenie kogoś, kto dokładnie wie, czego w tej sytuacji się spodziewać i przytaknął:

– Oczywiście.

Skrzat skłonił się raz jeszcze i zniknął z cichym pyknięciem. Harry bez słowa czy spojrzenia w stronę Malfoya skierował się w stronę karafki i nalał sobie jakiegoś bursztynowego napoju. Nie wątpił, że przyda mu się coś mocniejszego dla kurażu. Czekała go rozmowa, o jakiej nie śniłby w najgorszych koszmarach.

Próbując jeszcze przez kilka sekund zachować spokój, rozejrzał się dyskretnie po gabinecie. Musiał przyznać, że chociaż w tym świecie rezydencja prezentowała się o niebo lepiej – wszystko aż lśniło czystością, zadbane i porządne świadczyło o dbałości właścicieli o swój dom. Choć... gabinet na pewno nie wyglądał na przytulny, raczej na bezosobowy, jakby ktoś bardzo się pilnował przed ujawnieniem czegoś bardziej prywatnego. Harry miał nadzieję, że reszta pomieszczeń ma w sobie takie ciepło, jakie czuło się, wchodząc do Nory czy do choćby jego domu.

Wspomnienie niskiego, piętrowego domku, który kupili na wsi zaraz po ślubie, przysłoniło momentalnie wszystkie uczucia, jakie buzowały w nim od chwili, gdy Malfoy się na niego rzucił, i przywołało ból o wiele silniejszy niż cokolwiek innego. Tam był jego dom i chciał tam wrócić. Do swojej rodziny... ten świat, choć intrygujący i chwilami przyprawiający o drżenie swoją nieobliczalnością, nie był jego. I nigdy nie będzie.

Dlaczego więc coś, co go nie dotyczyło, wywoływało taką burzę w jego sercu? Niepotrzebnie tracił czas na złość i mało znaczące – choć wkurzające – okoliczności. Co go obchodziło, że Malfoy mógł być kimś naprawdę ważnym dla Harry’ego z tego świata? Nic, uznał po chwili, upijając łyk. Przynajmniej do czasu, póki nie rzuca się na mnie jak szaleniec. To nie mój świat. Nie mój, zapewnił się, jakby to miało mu pomóc zmienić uczucia. Jakby mogło pomóc w pozbyciu się irytującego dreszczu niepokoju, gdy rozważał możliwość, że jednak oni, ten drugi Harry i Malfoy, mogą być razem.

Unikanie problemu nic nie daje, wiedział o tym, więc ostrożnie upił łyk i zmusił się do spokojnego, choć chłodnego pytania:

– Co TO, na Merlina, miało znaczyć?

Malfoy, który w międzyczasie zdążył się wygodnie rozsiąść na jednym z foteli, patrzył na niego, opanowany i rozluźniony, uśmiechnął się do siebie i ze spokojem odbił piłeczkę:

– Czyż to nie oczywiste, Harry?

Uśmiechnął się do siebie, jakby cała sytuacja go bawiła. Najwyraźniej Harry, podejmując jego grę w restauracji, wprawił go w szampański nastrój.

– Nie! – Potter z wysiłkiem zmusił się do w miarę normalnego głosu, jednak nie do końca udało mu się opanować emocje.

Malfoy przekrzywił głowę, doskonale panując nad wyrazem swojej twarzy.

– Ależ oczywiście, że tak. Należało ci się, sam to przyznasz.

– Należ...? – Harry’emu zabrakło słów. Malfoy miał nie po kolei w głowie, to oczywiste. Wziął głęboki oddech, uspokoił się wewnętrznie i w końcu, patrząc na mężczyznę ostro, powiedział: – Naprawdę uważasz, że ujawnianie takich rewelacji w miejscu publicznym dla małostkowej zemsty jest czymś, z czego możesz być dumny? Jesteś żałosny, tyle ci powiem.

Malfoy, wbrew oczekiwaniom, uśmiechnął się krzywo.

– Jakie ostre słowa z ust kogoś, kto pierwszy zrobił z siebie idiotę... – odgarnął opadający kosmyk włosów – szkoda, że nie ma w tym ani knuta prawdy.

– Wkopałeś nas w bagno i jeszcze masz czelność twierdzić, że miałeś rację, mówiąc coś takiego? – Harry’emu opanowanie wzburzenia zaczęło przychodzić z coraz większą trudnością. Sytuację komplikował fakt, że Malfoy wydawał się całkowicie spokojny, co niesamowicie go wkurzało. Ślizgon wyglądał tak, jakby dobrze się bawił, rozkoszował całą sytuacją, a tak zrozumiałe przecież w tej sytuacji zdenerwowanie Harry’ego było częścią jednej, wielkiej, cholernej zabawy. – Malfoy, jesteś naprawdę wkurzając...

– Przecież to prawda – przerwał mu w pół słowa Draco, obserwując jego mimikę.

Co takiego? Harry był pewien, że się przesłyszał. Musiał, bo inaczej...

Malfoy uśmiechał się, wstając z fotela i podchodząc do Pottera, który, zaskoczony usłyszaną rewelacją, był jedynie w stanie stać, patrzeć w milczeniu na zbliżającego się blondyna.

– T-ty...

– Znowu chcesz mnie obrażać? Kręci cię to? – zapytał, zaglądając mu głęboko w oczy. – Och, Harry, nigdy nie podejrzewałbym cię o takie perwersje.

– Znowu to robisz! – oskarżył go, odpychając od siebie. Malfoy z zainteresowaniem wyraźnie widocznym na twarzy, pochylił się do przodu by lepiej słyszeć. – Prowokujesz, jakbyś oczekiwał, że będę tańczył tak, jak zagrasz. Ale wiesz co, Draco, koniec tego. Jutro odkręcisz wszystko, co namotałeś w przypływie dziecinnej zemsty, wytłumaczysz wszystkim, że to był kiepski żart, no i to ty – szturchnął go w pierś – wyperswadujesz Syriuszowi z głowy głupie pomysły.

– Naprawdę? Jakie to słodkie i naiwne – zakpił Malfoy. – Myślisz, że jeśli nawet zrobię coś takiego, a czego na pewno nie zrobię, ktoś w to uwierzy? Wierzysz w to?

– Nie obchodzi mnie to! Masz to odkręcić i już! – warknął Harry, mierząc go wściekłym spojrzeniem. Malfoy odwzajemnił się spokojnym, nieco zamyślonym wzrokiem. Wyglądał, jakby się nad czymś zastanawiał... albo planował.

– Zgoda – powiedział w końcu, gdy Harry już otworzył usta, żeby powiedzieć mu co nieco do słuchu. Malfoy uśmiechnął się drapieżnie, kładąc mu dłoń na wargach. – Cii... teraz ja mówię. Zrobię to samo, co zawsze – wszystko wyciszę – ale cena wzrosła.

Świat skurczył się do jednego czteroliterowego słowa.

Cena? Harry zamrugał, zaskoczony. Jaka cena?

Czy to znaczyło, że mieli jakiś układ, jakieś porozumienie, dzięki któremu udawało im się nie pozabijać? Teraz, gdy przyszło mu się nad tym zastanowić to nie było to nic dziwnego – przecież musieli jakoś współpracować i razem mieszkać. Unormowanie stosunków wydawało się rozsądnym krokiem. Poza tym musiał pamiętać, że w tym świecie obaj są Ślizgonami, a oni zawsze mieli jakieś podejrzane porozumienia ze wszystkimi. Czasami nawet wydawało się, że to właśnie odróżniało ich od reszty szkoły – nikomu nie ufali. Potajemne konszachty, wiele mówiące pochlebstwa, wymuszenia dokonywane w białych rękawiczkach, tak że nawet największych idiotów ciężko było przyłapać na gorącym uczynku, dyskretne szantaże, o których nikt nic nie wiedział i do których nikt się nie przyznawał. Ślizgoni lubowali się w sprytnych machlojkach, ukradkowych umowach i potajemnych machinacjach.

Przecież nawet w jego świecie Malfoy nie zgodził się bezinteresownie mu pomóc, naturalnie miał swoje żądania, tym bardziej oczywiste powinno wydawać się, że również Malfoy z tego świata podobnie podchodzi do życia.

Harry był na siebie zły, że nie domyślił się tego wcześniej. Przecież miał wszystkie dane przed nosem. Wystarczyło pomyśleć.

Zaraz też usprawiedliwił sam siebie, że przecież dużo się działo i właściwie nie miał nawet jednej wolnej chwili do przemyślenia całej sytuacji, do której wpakowało go zaklęcie.

Czekał w napięciu, z mocno walącym sercem, nie będąc przekonanym, czy naprawdę chce usłyszeć odpowiedź.

Malfoy powoli wygładził zmarszczki na jego czole. Powoli odsunął dłonie i spojrzał mu prosto w oczy.

– Za dużo myślisz, Harry, zdecydowanie za dużo – stwierdził najpierw poważnym głosem doświadczonego pedagoga. – Przecież wiesz, że nie żądam niemożliwego, prawda? – Mrugnął porozumiewawczo, po czym nachylił się jeszcze bardziej. Jego usta tuż przy uchu Harry’ego zaniepokoiły Pottera, który jednak, opierając się na wrodzonym uporze, zmusił się do zachowania spokoju i nawet nie drgnął, gdy, niby przypadkiem, mężczyzna oparł się o jego policzek. Wiedział, że najpierw musi usłyszeć propozycję tego dupka, a dopiero potem porządnie go trzepnąć. Już za chwilę zetrę ci ten zadowolony uśmieszek z twarzy, obiecał mu w duchu, próbując zachować tak potrzebny mu w tej chwili spokój. – W sobotę ojciec organizuje małe przyjęcie, nic wielkiego, sami bliscy znajomi i ty będziesz mi towarzyszył.

Harry odetchnął z ulgą. Był prawie pewien, że Malfoy zażąda czegoś trudniejszego, czegoś innego. Uśmiechnął się radośnie.

– Tylko tyle?

Malfoy odsunął się i zmierzył go podejrzliwym spojrzeniem, jakby jego zachowanie było naprawdę dziwaczne.

– Tak – potwierdził w końcu, nie odrywając od niego wzroku. – I nie planuj żadnych wyskoków. Ma być miło, kulturalnie, w przyjacielskiej atmosferze.

– I co jeszcze? Mamy rzucić się sobie w ramiona ze łzami wzruszenia? – nieświadomie wymknęło się Harry’emu.

Usta Malfoya wygięły się w czarującym uśmiechu.

– Może poprzestań jednak na uścisku dłoni. Nie wiem, czy przeżyłbym podobny widok.

Harry zagapił się na niego przez chwilę, zaskoczony.

– A gdyby tak... – próbował zasugerować, ale Malfoy momentalnie mu przerwał:

– ŻADNYCH numerów, Potter, albo z umowy nici.

– W porządku – szybko zgodził się mężczyzna, byleby tylko Draco nie zmienił zdania. Jeszcze by mu wpadł do głowy jakiś głupi pomysł, w jaki inny sposób Harry mógłby mu się odpłacić. – Umowa stoi.

Wyciągnął rękę, chcąc przypieczętować transakcję. Malfoy uniósł brwi i skrzywił się na ten widok. Przyciągnął do siebie niespodziewającego się czegoś takiego Harry’ego i pocałował.

Uśmiechnął się do niego z rozbawieniem i nie ukrywając swojego dobrego nastroju, zapytał:

– Chyba nie spodziewałeś się, że ci odpuszczę, prawda?

Wstecz; Dalej

Książkowo

2008-11-11T18:40:48Z

Dobrowolnie wybrana wolność, odpoczynek od Internetu przydał mi się bez wątpienia. Z nowymi siłami (i pomysłami) mogę ponownie zabrać się do wszystkiego, a szczególnie do pisania.
Kilka dni absolutnego lenistwa – aż błogo się robi na samo wspomnienie. Nie ma to jak wolna chwila, wreszcie.
Tyle czasu na czytanie... a że mój gust jest dość eklektyczny, no cóż. Ostatnio królują u mnie krótsze formy (czyżby wpływ fanfików?).

Z biblioteki przeczytanej:

„Nawrócenie diabła” Gerard Bessiere – zbiór krótkich dziewiętnastu opowiadań poruszających cały przekrój problemów: umieranie, marzenia, życie w małym miasteczku, ucieczka, wybaczenie, tolerancja i wiele innych. Mimo niewielkich rozmiarów te teksty zmuszają choćby do chwili refleksji, do zastanowienia się nad wartością ludzkiego życia.

„Śpiąca laleczka” Jeffery Deaver – I choć zwykle naprawdę lubię thrillery psychologiczne to ten nie zachwycił mnie za bardzo. Do przeczytania i zapomnienia w sam raz. Czasami akcja niepotrzebnie zwalniała, a autor lubował się w przydługich opisowych dialogach, które niewiele wnosiły do akcji. Jedyną godną pochwały częścią są interesująco przedstawione metody prowadzenia przesłuchać i analiza, jak można dostrzec kłamstwo czy też fałsz w zachowaniu człowieka.

„Wolni Ciutludzie” Terry Pratchett – Czy dziewięciolatka ma szansę uratować brata przy pomocy starej patelni, jednej książki i uporu? Pewnie, tak, jeśli pisze o tym Pratchett. Ok., przyznaję, mimo że główna bohaterka nie wzbudziła we mnie cieplejszych uczuć, to zakochałam się w małych, dwucalowych rudowłosych złodziejach, pijakach i krzykaczach i dla nich mogę polecić książkę. Fik Mik Figli rządzą.

„Księga jesiennych demonów” Jarosław Grzędowicz – pięć, a właściwie sześć opowieści gorzkich, tak prawdziwych na ile pozwala to połączenie fantazji i rzeczywistości. Historie o obawach, o lękach czających się w każdym z nas, o życiu, które nie wiadomo kiedy może okazać się częścią innego świata, strasznego i przerażającego. I o ludziach, zdesperowanych, skrzywdzonych, cierpiących, uciekających.

„Listy miłosne” – zbiór listów jedenastu polskich autorów, i to niekoniecznie miłosnych. Niektóre i owszem są o miłości, inne o obsesji, fascynacji, jeszcze inne opowiadają o tęsknocie, zrozumieniu, żalu, uświadamianiu. Kawałek całkiem niezłej prozy polskiej.

„Kobieta i mężczyźni” Manuela Gretkowska – ostra, gorzka analiza kobiecości uzależnionej od mężczyzn. Historia dorastania do zrozumienia. Czasami niełatwa, czasami śmieszna, ale na pewno dosadna. Autorka nie ucieka od ciętych komentarzy, choć przyprawia je sporą dawką autoironii. Albo przeczyta się całość albo rzuci w diabły.

„Kafka nad morzem” Haruki Murakami – po raz kolejny.

Tęsknota za cieplejszym klimatem

2008-09-27T18:59:33Z

Nie dziwić się, na dworzu zimno (wiem z doświadczenia, pół godziny chodziłam z moim psem, nie wspomnę co mi zamarzło, bo to nie wypada;-)) i tak mnie naszło. A że na kwiaty, cóż, tęsknię za cieplejszym klimatem.

Ładny ten bączek, nie? Szkoda tylko że dobiera się do kwiatka;-)

I na koniec

Jan Grzegorczyk i jego trylogia o przypadkach księdza Grosera

2008-09-26T09:11:44Z

„Pewnego dnia może wyrzuciło na brzeg tysiące meduz. Szedł facet i kiedy zobaczył, jak schnął na słońcu, zaczął wrzucać je do wody. Zaczepiła go… dziewczyna i spytała: „Po co pan to robi? To bez sensu. Nie uratuje pan tysięcy meduz”. „Pewnie nie, ale dla tych, które uratuję, to ma sens.” *

Zaniedbałam ostatnio książki, w sensie pisania o tych, które miałam okazję przeczytać. I skoro nie mam żadnego natchnienia na pisanie (biedne te moje teksty, utknęły), to może chociaż zrobię to.

Nie będę rozdrabniać się na drobne (przyczyn z łatwością można doszukać się w moim dzisiejszym lenistwie), więc opiszę od razu całą trylogię Jana Grzegorczyka o przypadkach księdza Grosera, w skład której wchodzą: „Adieu”, „Trufle”, „Cudze pole”. Mi osobiście najbardziej odpowiadał tom trzeci, nie tylko dlatego że wydaje mi się najbardziej dojrzały pod względem technicznym, ale przez ładunek nadziei, jaki akurat w tamtej chwili był mi tak potrzebny, a który z łatwością znalazłam. Być może wracając kiedyś do całości zmienię zdanie, na razie jest dobrze tak jak jest.

Przypadki księdza Grosera – w skrócie można by powiedzieć, że o tym jest cała ta historia, ale przez wszystkie strony przewija się cała plejada bohaterów, każdy inny, z własnymi problemami, kłopotami, osobowością, że jednak to nie do końca prawda. Autor pokazuje cały przekrój społeczeństwa: od uczniów, aż po sędziów na meczach piłkarskich. Potajemne konszachty, zawiść, udawana przyjaźń, niechęć, plotki, czyli wszystko, co możemy znaleźć w codziennym życiu, a co ma taki wielki wpływ na nasze losy. Polska, ta prawdziwa, z polityką w tle, widziana oczami zwykłych ludzi.

Powieści te wchodzą w pewne tabu, wypełniają pustkę, o jakiej często mówi się po kryjomu, lecz nigdy głośno. Problemy księży – i to nie tylko te codzienne kłopoty z parafianami, ale również te duchowe: zwątpienie, samotność, niemożność podjęcia decyzji, celibat, pragnienie bliskości, problemy z przełożonymi, patriarchalne (i autokratyczne) stosunki panujące w kościele – pokazują, że główni bohaterowie też są ludźmi, o czym często wygodnie nam zapominać, oskarżając ich o różne brzydkie sprawy. Skala poruszanych problemów jest ogromna – każdy znajdzie coś dla siebie.

I cała ta historia mogłaby by być opowiedziana w tonie bardzo poważnym, bo przecież taką problematykę porusza, a jednak nie! Humor i zrozumienie, ogromna sympatia dla ludzi i ich grzeszków przebija przez wszystkie strony. Bardzo dużo w niej nadziej i wiary, że jednak, mimo wszystko ludzie są dobrze, że czasami po prostu błądzą i odnajdują drogę właśnie dzięki innym.

To książka o ludziach, sensie ich życia, poszukiwaniu prawdy, szczęścia, próba odnalezienia odpowiedzi, jak żyć mimo kolejnych przeciwności losu. O nadziei, zwątpieniu, o małych sprawach, które urastają do rangi ogromnych problemów, o wielkich sprawach, o jakich zapominamy w codziennym życiu.

I choć początkowo styl pisania Grzegorczyka mi nie leżał, wydawał się zbyt prosty, to jednak teraz wiem, że właśnie dzięki temu tkwi w niej urok. Nie trzeba wielkich słów, długich skomplikowanych, literacko pięknych zdań z mnóstwem ozdobników, żeby powiedzieć, przekazać coś interesującego, coś, co zainteresuje na tyle, że nie będzie się chciało odkładać książki, póki nie skończy się seria.

*fragment „Cudzego pola” Jana Grzegorczyka.

Zmiana wystroju

2008-09-13T11:52:01Z

Doszłam do wniosku, że skoro posprzatałam w pokoju (podłoga tak się błyszczy, że boję się na nią wejść, żeby się nie poślizgnąć) a porządkowanie dysku powoli zmierza w stronę zachodzącego słońca, to trzeba by było również jakoś uczcić:
1. zbliżającą się jesień, czyli najukochańszą porę roku.
2. przekonanie aileen_ana do założenia LJ
3. pozbycia się kuzynów, którymi zobowiązałam się zajmować wczoraj (zapamiętać: NIE ROBIĆ tego nigdy więcej!)
4. dobry humor wywołany jutrzejszą imprezą
5. nagły przypływ entuzjazmu
i zmienić wystrój mojego LJ. Wrzuciłam nowe obrazki i zmieniłam leśną scenerię na bardziej jesienną. Resztę drobiazgów pozmieniam, jak wrócę, bo teraz muszę pędzić na autobus (aileen_ana na mnie czeka, a ma takie pyszne ciasto przygotowane specjalnie dla mnie!).

Żabki nie zmieniam, choć nie bardzo pasuje do nowego wyglądu, za bardzo ją lubię.

Znalezione na dysku - część II

2008-09-01T16:35:28Z

A teraz przyszła pora na nasze rodzime absurdy.
Nie będą to jednak prawa, lecz teksty, które naprawdę padły w polskim sądzie. Wszystkie uzyskane dzięki poczuciu humoru mojego znajomego, który jest protokolantem. Postanowił zachować je dla potomności i w swojej łaskawości podzielił się nimi w szerszym gronie. Dane uzyskane między 2004-2006 rokiem.

Ale ad rem:

P - pytanie
O - odpowiedź

P: Ile razy popełniał pan samobójstwo?
O: Tak ze cztery razy.

P: Jak zakończyło się Pani pierwsze małżeństwo?
O: Śmiercią.
P: Czyja śmiercią?

P: Kiedy są Pana urodziny?
O: 15 lipca.
P: Którego roku?
O: Każdego roku.

P: Panie Doktorze, ilu autopsji dokonał Pan na zwłokach?
O: Wszystkie moje autopsje dokonuje na zwłokach.

P: Ile lat ma Pani syn, ten, który z Panią mieszka?
O: 38 albo 35, stale mi się myli.
P: Jak długo on już z Panią mieszka
O: 45 lat.

P: Panie Doktorze, zanim rozpoczął Pan autopsje, zbadał Pan puls?
O: Nie.
P: Zmierzył Pan ciśnienie?
O: Nie.
P: sprawdził Pan oddech?
O: Nie.
P: A wiec jest możliwe, ze pacjent jeszcze żył, kiedy dokonywał Pan autopsji?
O: Nie.
P: Jak może być Pan tak pewny, Panie Doktorze?
O: Ponieważ jego mózg stal w słoju na moim stole.
P: Ale czy pomimo to, mogło być możliwe, ze pacjent był jeszcze przy życiu?
O: Tak, było możliwe, że jeszcze żył i praktykował gdzieś jako adwokat.

P: Może Pani opisać ta osobę?
O: On był średniego wzrostu i miał brodę.
P: Czy to była kobieta, czy mężczyzna?

P: Na wszystkie pytania musisz odpowiedzieć słownie, OK? Do której szkoły chodziłeś?
O: Słownie.

P: Ta amnezja ogranicza całkowicie Pana zdolność do zapamiętywania?
O: Tak.
P: W jaki sposób się ona objawia?
O: Ja zapominam.
P: Pan zapomina. Może nam Pan podać jakiś przykład czegoś, co Pan zapomniał?

P: Przypomina sobie Pan, o której zaczął Pan autopsje?
O: Autopsje zacząłem o godzinie 8:30.?
O: Czy Pan "X" był wtedy martwy?
O: Nie, siedział na stole i dziwił się, dlaczego dokonuję na nim autopsji.

P: Jestem pewien, ze jest pan uczciwym i inteligentnym człowiekiem...
O: Dziękuję. Gdyby nie obowiązywała mnie przysięga, odwzajemniłbym komplement.

P: I co się stało potem?
O: Powiedzał: musze cię zabić, bo mógłbyś mnie rozpoznać.
P: I zabił Pana?

I tym jakże pozytywnym pytaniem kończę na dziś.

Znalezione na dysku

2008-09-01T16:18:46Z

Już drugi dzień robię porządek na dysku i jak na razie końca nie widać. Ciekawe, czy do przyszłego miesiąca się wyrobię? Mam nadzieję, że tak, ale nie o tym rzecz. Przeszukując foldery (skąd ich się tyle wzięło?), natknęłam się na mały tekst w Wordzie - sama nie wiem, skąd to wytrzasnęłam, może z Wikimedii? - zresztą nieważne, ważne, że jest. Ha! Oto on:

Według prawa islamskiego śmiertelnym grzechem jest, gdy po odbyciu stosunku seksualnego z owcą zjemy jej mięso.

No tak, trzeba chronić owcę przed morderstwem po nieudanym stosunku.

W Libanie mężczyźni mają prawo do uprawiania stosunków seksualnych ze zwierzętami, jednak zwierzęta te muszą być samicami. Uprawianie seksu z zwierzętami płci męskiej jest z kolei karane śmiercią.

To się nazywa dyskryminacja osobników męskich. No jak tak można - owca może a baran już nie?

Muzułmanom zabrania się patrzenia na genitalia zwłok. Dotyczy to także pracowników prosektorium.
Organy seksualne zmarłych osób muszą być przykryte cegłą albo deską.

Cegiełkę tu, cegiełkę tam... kurcze, zabrakło cegiełek. Tylko kto je kładł, skoro nie wolno im patrzeć?
A co jeśli ktoś musi zidentyfikować zwłoki krewnego, który miał tatuaż w takim hm... strategicznym miejscu albo w pobliżu?

W Indonezji karą za masturbacje jest ścięcie głowy.

Brak słów. Zapomnieli jeszcze ostrzec, że od tego ręce usychają, robią się wrzody i wszelkie inne schorzenia...

W Guamie są mężczyźni których pracą jest rozdziewiczanie młodych kobiet. Jeżdżą po kraju i za odpowiednią opłatą uprawiają z nimi seks. Kobiety są zadowolone, gdyż tamtejsze prawo zabrania dziewicom wychodzić za mąż.

Co za rozpusta!

W Hong Kongu jest takie prawo że zdradzona kobieta może zgodnie z prawem zabić swojego męża. Uczynić to jednak może tylko gołymi rękoma.

A facet nie może? Normalna dyskryminacja.

W Liverpool w Anglii sprzedawczynie mogą być rozebrane do pasa, jednak tylko w sklepach z owocami egzotycznymi.

I już wiem, skąd się wzięło określenie "melony".

W Cali, w Kolumbii kobieta może uprawiać seks tylko z własnym mężem, a ten pierwszy raz musi być w obecności matki panny młodej, która ma być świadkiem skonsumowania małżeństwa.

Toż to uraz na całe życie. A co jak się biedny pan młody zestracha przed teściową i nie zabłyśnie?

W Santa Cruz w Boliwi mężczyźni mogą zgodnie z prawem uprawiać seks z kobietą oraz jej córką w tym samym czasie.

Propagują trójkąciki! No... ładnie.

A u nas w Polsce... absurd za absurdem

"W rzekę słodką" Patricia Henley

2008-08-31T11:54:56Z

"Każdy dźwięk był dla niego bogaty w treść. Interpretacji poddawał zarówno załamanie oddechu i najcichsze westchnienie, jak i pauzę, gdy zastanawiała się nad odpowiedzią. Nagłe zamilknięcie też miało swoją wymowę." *

Do książki Patrici Henley sięgnęłam przypadkiem. Całkowity przypadek, tego dnia byłam dość przybita i na poprawę nastroju postanowiłam zrobić zakupy. Zaciekawiła mnie okładka - wydawała się promienieć ciepłymi uczuciami. I mogę stwierdzić jedno - nie oszukałam się na niej.

Cała historia opowiedziana przez autorkę jest bardzo prosta, ale za to wykonanie po prostu świetne. Od pierwszego momentu historia mnie zauroczyła. Nie wiem, czy to za sprawą opisów, mieszania przeszłości z teraźniejszością, czy opisów. Chyba jednak opisy żądzą. Ważne, że nie mogłam się od niej oderwać. I choć zwykle czytanie historii obyczajowych nie należy do najczęściej wybieranych przeze mnie zajęć, to ta książka sprawiła, że być może zmienię zdanie.

Barwne opisy, które sprawiają, że łatwo przychodzi wyobrazić sobie wszystkie sytuacje, ciekawie opisane uczucia bohaterów, które nie nużą w najmniejszym stopniu. Delikatność i subtelność, z jaką autorka porusza niełatwe tematy, są naprawdę na mistrzowskim poziomie. Warto sięgnąć po tą książkę tylko dlatego, żeby zastanowić się nad tolerancją w naszym świecie. Kwestia wiary katolickiej, wychowania a zapatrywań społecznych na religię. Buddyzm i katolicyzm łączą i oddziałowują na bohaterów równie niepostrzeżenie, jak uczucia. Miłość homoseksualna, rodzicielska i relacje przyjacielskie są spoiwem wszystkich bohaterów, w niezwykły sposób wpątując ich w zawiłą sieć wzajemnych zależności. Próbując znaleźć sposób, by poradzić sobie z przeszłością, która daje o sobie znać, wszyscy szukają odpowiedzi. Najpiękniejsze są te historie, które opowiadają o ludziach. Tych prawdziwych. Warto sięgnąć po tą książkę, chociażby dlatego.

Historia przeszłości i teraźniejszości splata się w jedną opowieść - opowieść o życiu, takim, jakie jest naprawdę, z codziennymi niełatwymi wyborami i konsekwencjami dawnych decyzji. Barwny i szczegółowy opis Sajgonu podczas wojny w Wietnamie, problem życia we dwoje, tajemnic i sekretów, tolerancja i jej brak, która dotyka nas na co dzień - wszystko to można znaleźć w "W rzekę słodką".

*fragment książki w tłumaczeniu Marii Muller.

"Droga" Cormac McCarthy

2008-07-12T16:14:08Z

"Świat kurczący się do surowego rdzenia rozczłonkowanych bytów. Nazwy śladem przedmiotów odchodzące z wolna w niepamięć. Kolory. Nazwy ptaków. Jedzenie. I w końcu to, co człowiek uważał za prawdę. Kruchsze, niżby można sądzić. Jak wiele już przepadło? Święty idiom obdarty z desygnatów, a więc z własnej realności. Ubywa go, jakby był czymś usiłującym zachować ciepło. Z czasem zamigocze po raz ostatni i zgaśnie na zawsze." *

Książka Cormaca McCarthy'ego to jedna z najlepszych książek, jaką ostatnio miałam przyjemność czytać. To po prostu ewenement na rynku czytelniczym, który zachwyca swoją głębią i niepowtarzalnością. Od pierwszej strony przykuwa uwagę i nie pozwala się od siebie oderwać aż do samego końca. Nie waham się nazwać tej książki dziełem wybitnym, jednym z arcydzieł naszych czasów. Polecam ją każdemu, kto ceni prostotę a jednocześnie skomplikowaną grę, jaką może prowadzić autor z czytelnikiem.

Opowieść o skazanej na klęskę tragicznej wędrówce człowieka, który próbuje przeżyć. Nie dla siebie, lecz dla chłopca – swojego syna. Ponura i bardzo smutna historia wędrowca, który usiłuje zachować swojego syna, dać mu szansę na życie. W przerażającym świecie, gdzie dobro i dobrzy ludzie są gatunkiem zagrożonym wymarciem, jego walka jest z góry skazana na porażkę, a jednak bohater się nie poddaje. Walczy nie dla siebie, lecz dla jedynej istoty, która ma jakkolwiek małą szansę na przeżycie, to jednak ją ma.

Zapomniano o dawnych, ważnych ideałach, o humanizmie, człowieczeństwie, ten świat to prawdziwa historia, która przeraża swoją realnością. Łatwo przychodzi wyobrazić sobie to, co przedstawia autor. Świat, w którym drugi człowiek jest staje się nie istotą myślącą, lecz zwykłym posiłkiem. Łatwo wyzbyto się przyzwoitości, moralności czy innych zasad, tym światem rządzi tylko jedna reguła – przeżyć, nieważne za jaką cenę. Wędrówka przez ziemie dwójki bohaterów ujawnia z całą brutalnością prawdę. Jedyną nadzieją może być zachowanie dziecka, któremu udało się zachować czystość serca w tym okropnym świecie. Ale cóż znaczy jedno dziecko?

Napisana zaskakująco pięknym językiem, zachwycającym swym urokiem i precyzją. Na szczególną uwagę zasługują opisy – które uwodzą swoją czarownością, niczym poezja przeniesiona w prozatorski tekst. Amerykański pisarz nazywa na nowo świat pełen szarości i czerni, nadaje mu wiele odcieni i barw, każdemu nadając własne znaczenie.
Autor nie używa wielkich słów, posługując się prostotą, która przemawia o wiele głośniej niż wielkie słowa. Paradoksalnie cała historia jest jednocześnie smutna i ciepła, z łatwością angażuje czytelnika w swój świat i zmusza do rozmyślań. Nie pozwala przejść koło siebie obojętnie. Obnaża prawdę o człowieku, bez otoczki wielkich słów, jakimi posługujemy się opisując, czym tak naprawdę jest człowiek. Autor rezygnuje z całej tej obłudnej i wzniosłej retoryki, przytacza historię, która ujawnia wszystkie najgorsze ludzkie instynkty, które łatwo wychodzą na światło dzienne, kiedy najważniejsze jest przeżycie.

Książka nie oferuje pocieszenia, ani nawet szansy na szczęśliwe zakończenie, choć wydawać się by mogło, że jest inaczej. Jednak kiedy przyjdzie zastanowić się, czy naprawdę koniec oznacza hollywoodzki happy end okaże się, iż wcale nie. Przygarnięty chłopiec będzie musiał żyć w tym samym świecie, ale pozbawiony już troskliwej opieki ojca. Zostanie zmuszony do znalezienia własnej drogi w tym świecie, który jest jego, bez wspomnień, jakie posiadał ojciec, ze złudzeniami i fantazjami o świecie, który kiedyś istniał… a który nigdy nie wróci.
Czy przerażająca wizja jest prawdziwa? Jak najbardziej, prawdopodobnie właśnie taki będzie świat, gdy na ziemi zdarzy się jakaś katastrofa. "Droga" pomaga uświadomić, jakie mamy szczęście, że żyjemy we współczesnym świecie, nie pozbawionym oczywiście wad, ale jednocześnie takim, w którym łatwo przychodzi znaleźć to, czego szukamy w życiu, dającym nadzieję na lepszą przyszłość, o której bohaterowie McCoarthy'ego nawet nie marzą.

* Fragment książki w tłumaczeniu Roberta Sudóła

Książki a ja

2008-06-29T09:30:52Z

The Big Read reckons that the average adult has only read 6 of the top 100 books they've printed. Well, let's see.

1) Look at the list and bold those you have read.

2) Italicise those you intend to read

3) Underline the books you LOVE.

4) Reprint this list in your own LJ so we can try and track down these people who've read 6 and force books upon them ;-)

1 Pride and Prejudice – Jane Austen

2 The Lord of the Rings - JRR Tolkien

3 Jane Eyre - Charlotte Bronte

4 Harry Potter series - JK Rowling

5 To Kill a Mockingbird - Harper Lee

6 The Bible

7 Wuthering Heights - Emily Bronte

8 Nineteen Eighty Four - George Orwell

9 His Dark Materials - Philip Pullman

10 Great Expectations - Charles Dickens

11 Little Women - Louisa M Alcott

12 Tess of the D'Urbervilles - Thomas Hardy

13 Catch 22 - Joseph Heller

14 Complete Works of Shakespeare

15 Rebecca - Daphne Du Maurier

16 The Hobbit - JRR Tolkien

17 Birdsong - Sebastian Faulks

18 Catcher in the Rye - JD Salinger

19 The Time Traveller's Wife - Audrey Niffenegger

20 Middlemarch - George Eliot

21 Gone With The Wind - Margaret Mitchell

22 The Great Gatsby - F Scott Fitzgerald

23 Bleak House - Charles Dickens

24 War and Peace - Leo Tolstoy

25 The Hitch Hiker's Guide to the Galaxy - Douglas Adams

26 Brideshead Revisited - Evelyn Waugh

27 Crime and Punishment - Fyodor Dostoyevsky

28 Grapes of Wrath - John Steinbeck

29 Alice in Wonderland - Lewis Carroll

30 The Wind in the Willows - Kenneth Grahame

31 Anna Karenina - Leo Tolstoy

32 David Copperfield - Charles Dickens

33 Chronicles of Narnia - CS Lewis

34 Emma - Jane Austen

35 Persuasion - Jane Austen

36 The Lion, The Witch and The Wardrobe - CS Lewis

37 The Kite Runner - Khaled Hosseini

38 Captain Corelli's Mandolin - Louis De Bernieres

39 Memoirs of a Geisha - Arthur Golden

40 Winnie the Pooh - AA Milne

41 Animal Farm - George Orwell

42 The Da Vinci Code - Dan Brown

43 One Hundred Years of Solitude - Gabriel Garcia Marquez

44 A Prayer for Owen Meaney - John Irving

45 The Woman in White - Wilkie Collins

46 Anne of Green Gables - LM Montgomery

47 Far From The Madding Crowd - Thomas Hardy

48 The Handmaid's Tale - Margaret Atwood

49 Lord of the Flies - William Golding

50 Atonement - Ian McEwan

51 Life of Pi - Yann Martel

52 Dune - Frank Herbert

53 Cold Comfort Farm - Stella Gibbons

54 Sense and Sensibility - Jane Austen

55 A Suitable Boy - Vikram Seth

56 The Shadow of the Wind - Carlos Ruiz Zafon

57 A Tale Of Two Cities - Charles Dickens

58 Brave New World - Aldous Huxley

59 The Curious Incident of the Dog in the Night-time - Mark Haddon

60 Love In The Time Of Cholera - Gabriel Garcia Marquez

61 Of Mice and Men - John Steinbeck

62 Lolita - Vladimir Nabokov

63 The Secret History - Donna Tartt

64 The Lovely Bones - Alice Sebold

65 Count of Monte Cristo - Alexandre Dumas

66 On The Road - Jack Kerouac

67 Jude the Obscure - Thomas Hardy

68 Bridget Jones' Diary - Helen Fielding

69 Midnight's Children - Salman Rushdie

70 Moby Dick - Herman Melville

71 Oliver Twist - Charles Dickens

72 Dracula - Bram Stoker

73 The Secret Garden - Frances Hodgson Burnett

74 Notes From A Small Island - Bill Bryson

75 Ulysses - James Joyce

76 The Bell Jar - Sylvia Plath

77 Swallows and Amazons - Arthur Ransome

78 Germinal - Emile Zola

79 Vanity Fair - William Makepeace Thackeray

80 Possession - AS Byatt

81 A Christmas Carol - Charles Dickens

82 Cloud Atlas - David Mitchell

83 The Color Purple - Alice Walker

84 The Remains of the Day - Kazuo Ishiguro

85 Madame Bovary - Gustave Flaubert

86 A Fine Balance - Rohinton Mistry

87 Charlotte's Web - EB White

88 The Five People You Meet In Heaven - Mitch Albom

89 Adventures of Sherlock Holmes - Sir Arthur Conan Doyle

90 The Faraway Tree Collection - Enid Blyton

91 Heart of Darkness - Joseph Conrad

92 The Little Prince - Antoine De Saint-Exupery

93 The Wasp Factory - Iain Banks

94 Watership Down - Richard Adams

95 A Confederacy of Dunces - John Kennedy Toole

96 A Town Like Alice - Nevil Shute

97 The Three Musketeers - Alexandre Dumas

98 Hamlet - William Shakespeare

99 Charlie and the Chocolate Factory - Roald Dahl

100 Les Miserables - Victor Hugo

Wnioski

Przeczytałam: 47/100

Mam zamiar: 19/100

Nie jest źle, ale mogłoby być lepiej. Trzeba się wziąć w garść i zacząć nadrabiać zaległości.

"Portret Doriana Graya" Oscar Wilde

2008-06-27T11:17:02Z

"Nie ma książek moralnych albo nie moralnych. Są książki napisane dobrze lub źle. Nic więcej" *

Ostatnio miałam przyjemność przeczytać jeden z utworów Oscara Wilde'a. Gdy wreszcie po długich i żmudnych poszukiwaniach, tudzież jak ktoś woli sterroryzowaniu biednej bibliotekarki i znajomych, udało mi się zdobyć "The Picture of Dorian Gray" i od razu zasiadłam do lektury. Z racji tego, że trudno przejść obojętnie obok takiej książki, spróbuję pokrótce wyjaśnić, dlaczego tak mnie poruszyła.

Tekst może nie najłatwiejszy w odbiorze, mnóstwo powiązań, odnośników, chwilami ciężko się połapać, trzeba też znać choć w minimalnym stopniu francuski albo trzymać pod rękę słownik, ale nie o tym rzecz. Napisany zwięzłym, błyskotliwym stylem stanowi prawdziwe wyzwanie intelektualne. To od czytelnika zależy, ile zrozumie.

Dla jednych będzie to książka o stopniowej degeneracji duszy człowieka - tytułowego bohatera - Doriana Graya. Ktoś inny odkryje korelacje między sztuką a ludzką świadomością albo historię o przekraczaniu granic moralności, lub też o namiętności zrodzonej z nieokiełznanej acz subtelnie pobudzanej przez lorda Harry'ego namiętności, która w efekcie doprowadzi do tragedii. Ktoś inny uświadomi sobie, w jaki sposób drobiazgi wpływają na życie lub jak daleko jest gotowy posunąć się morderca, by ukryć swe zbrodnie. Homofoby niewątpliwie zauważą wątek homoseksualny. Historia miłości przewija się przez cały utwór, zmuszając do brutalnej refleksji, że to uczucie jest tylko ślepym zaślepieniem, silnym, lecz chwilowym. Bazyli, Dorian, Sybilla odkrywają, jakie cierpienia przynosi idealizacja obiektu ich uczuć i jak łatwo niszczeją złudzenia. Wilde stawia liczne tezy, odwołując się do podświadomości, żąda, by choć przez chwilę zastanowić się nad sensem sztuki jako sumienia ludzkiego bytu. Pyta, jak daleko można posunąć się w zabawie cudzym życiem. Ukazuje wszystko to, co człowiek chciałby ukryć lękając się prawdy.

Kunszt, z jakim posługuje się angielski pisarz może zachwycać. Książka jest daleka od banalności, jakimi karmią nas współcześni autorzy powielający stare schematy. Jej siła i atrakcyjność zawiera się w emocjach, niepokojących pytaniach, z jakimi zostawia czytelnika i temacie.
Motyw obrazu jest bardzo intrygujący, wielu późniejszych pisarzy z niego korzysta. Ponieważ na portrecie odbijają swoje piętno wszystkie zbrodnie i niegodziwości Doriana, on sam pozostaje ciągle niezwykle piękny. Zatem to, co piękne, nie musi być wcale dobre. Czasami może być wręcz przeciwnie - piękno może skrywać największe występki i najbardziej odrażające czyny.
Również wątek narcyza zmusił mnie do chwili przemyśleń. Bo ile można wpatrywać się w swój obraz, który z każdym złym uczynkiem brzydnie? Fascynacja odbiciem własnej niegodziwości na obrazie pachnie mi szaleństwem i niezłym skrzywieniem osobowości.
Koncepcja sztuki jako dzieło niezależne od wszelkich zasad i reguł rządzących światem, gdzie moralność nie ma wpływu na odbiór utworu. Teza o odrębności sztuki.
Problem sensu życia, wyboru drogi życiowej oraz jak wpływają na przyszłość człowieka spotykani ludzie, jak bardzo potrafią nas zmienić.
Jednak dla mnie najbardziej ciekawa jest postawa Harry'ego, który ceniąc piękno i młodość Doriana, świadomie je niszczy w imię dążenia do doskonałości.

Zapomniałabym napisać, o czym tak właściwie jest książka. Pozwolę sobie zacytować Anę, która poleciła mi ją. Nawiasem mówiąc, stokrotne dzięki.
"Na pół alegoryczna powieść inspirowana wątkami satanistycznymi i motywem faustycznym, jest opowieścią o człowieku, który, chcąc zachować wieczną młodość i pozostać niezmiennie piękny, staje się po prostu zły. W powieści niszczeje i starzeje się postać na obrazie, żywy Gray korzysta z uciech życia, szokując wszystkich kolejnymi skandalami, głównie jednak tym, że mimo wewnętrznej pustki i amoralności zewnętrznie pozostaje idealnie piękny i czysty."

Naprawdę polecam!

* Fragment przedmowy, tłumaczenie własne.

PS: Właśnie przeczytałam biografię O. Wilde'a. Naprawdę mi go szkoda, jak skończyła się cała historia jego procesu. Szokujące i paradoksalne, jak szybko słynny pisarz z dnia na dzień zmienił się w anonimowego więźnia.